ตัวอย่าง QR code หรือ barcode 2 มิติ

จากประโยชน์มหาศาลที่ได้กล่าวไปแล้ว ไม่เห็นข้อเสียของ QR code เลยแม้แต่น้อย แต่ลองคิดไปดูอีกนึด ถ้าเราไม่มีกล้องที่ถ่ายรูปได้ หรือไม่มีแอพพลิเคชั่นที่ใช้อ่าน QR code ล่ะ นั่นแหละที่บางโฆษณาที่มีอยู่ในขณะนี้ลืมคิดไป จริงอยู่ที่ในการโฆษณานั้นมีข้อความบรรยายสรรพคุณของสินค้าเหล่านั้นอยู่แล้ว แต่ทว่า QR code ไม่สามารถทำให้ทุกคน (ที่อยากจะตามไปดูต่อ) ไม่สามารถไปยัง link นั้นได้ นั่นแปลว่าคนจำนวนมากไม่สามารถเข้าถึงสินค้าได้จริง ๆ อย่างที่เจ้าของโฆษณาต้องการ

เมื่อคุณอ่านถึงตรงนี้ คุณคงคิดอยู่ว่า “ก็แค่เพิ่ม link นั้นลงไปบนโฆษณาโดยตรงด้วยก็สามารถแก้ปัญหาได้แล้ว” .. “ครับ” ผมก็คิดอย่างที่คุณคิด แต่ “บางโฆษณา” เค้าไม่ได้ทำอย่างนั้นน่ะสิครับ ไม่มี link ที่ถูกเก็บไว้ใน QR code ให้เห็นเลย คุณเคยสังเกตไหมครับ

คุณตัน ภาสกรนที รูปภาพจาก: http://www.facebook.com/tanmaitan

นักธุรกิจต้นแบบของนักธุรกิจรุ่นใหม่หลาย ๆ คน เป็นอาจารย์ผู้บุกเบิกการทำการตลาดที่แปลกแหวกแนวชนิดพลิกตำราการตลาดระดับโลกก็หาไม่เจอ กลับเข้าสู้วงการอีกครั้งในด้านที่ยังคงเป็นความถนัดเฉพาะตัวของ คุณตัน ภาสกรนที และด้วยไอเดียที่บรรเจิดพลิกสู่การรับสมัครพนักงานธรรมดา ๆ เป็นโครงการ The 9 Challengers ที่หาคนรุ่นใหม่เข้ามาทำงาน นอกจากจะได้พนังงานและไอเดียใหม่ ๆ เข้ามาแล้ว ยังคงได้พื้นที่สื่อไปตั้งแต่ยังไม่มี Product ออกมาให้สัมผัสเลยซักตัว

ผมมองว่าการกลับมาสู่ธุกิจอาหารครั้งนี้ เหมือนคุณตัน (กัปตัน) จะกลับมามำในสิ่งที่ตนเองถนัด แต่จริง ๆ แล้วเป็นการกลับมาทวงบัลลังค์อย่างมีระบบมากกว่า เริ่มจากการปูทางก่อนออกจากโออิชิด้วยการให้สื่อคอยติดตามธุรกิจใหม่ (ซึ่งในตอนนั้นสื่อต่างคาดการณ์ต่างต่างนานา เป็นเวลาอยู่หลายสัปดาห์) เป็น soft landing ที่ดีเลยทีเดียว จากนั้นก็ถือฤกษ์วันที่ 9 เดือน 9 จัดตั้งบริษัท “ไม่ตัน” จำกัด ชื่อนี้เ็ป็นเหมือนกับการเริ่มจากศูนย์อีกครั้งและพร้อมจะขึ้นบินกับสายการบินใหม่ “ไม่ตัน” ดึงเอา “ราเมนแชมเปี้ยน” กลับมาช่วยทวงบัลลังค์แชมป์

ไม่ยากและไม่ง่าย
ด้วยความชำนาญที่เคยมีกับธุรกิจอาหารญี่ปุ่น กลับมาอีกครั้งคงจะบินไปได้เร็วกว่าครั้งก่อน ๆ มากขึ้น ถึงแม้จะบอกว่าธุรกิจใหม่นี้จะไม่ไปทับซ้อนกับโออิชิก็ตาม แต่คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่เข้าไปแย่งชิงเค้กก้อนเดียวกัน จึงไม่ง่ายนักที่จะขึ้นมาแซงหน้าโออิชิ

มองอนาคต “ไม่ตัน”
ผมคิดว่าคุณตันก็ทราบถึงการแข่งขันที่จะเกิดขึ้น ถึงแม้ว่าตัวคุณตันเองจะเป็นสุดยอดในธุรกิจนี้อยู่แล้ว แต่ด้วยความไม่ประมาทจึงหาคนรุ่นใหม่เข้ามาทำงานด้วย เพื่อให้ “ไม่ตัน” หยุดอยู่แค่อาหารแน่นอน…

คอยคิดตามต่อไป .. “ไม่ตัน”

ว่าแต่จะไปขุดพลังงานที่ไหนมาล่ะ? พอพูดถึงพลังงานนี่ถ้าเราตอบด้วยวิทยาศาสตร์มันก็คือสิ่งที่เรากินเข้าไปอยู่ทุกวันนี่แหละ แต่พอเอาเข้าจริงที่กินไปเหมือนมันจะได้เป็นพลังงานคนละส่วนกัน แล้วพลังงานที่ผมต้องการมันจะหามาได้จากไหน? ผมเห็นคนจำนวนมากเค้าใช้เวลาในการทำงาน ไปเที่ยว หรืออื่น ๆ อย่างไม่มีเหน็ดเหนื่อยเลยแม่แต่น้อย พวกเค้าเหล่านั้นเอาพลังงานที่ว่านั่นมาจากไหนกันแน่? เริ่มมีคำถามจากคนคนหนึ่งซึ่งแม้กระทั่งนอนอยู่เฉย ๆ ก็รู้สึกเหนื่อยได้แล้ว!!!

หากคุณกำลังจะบอกว่านี่คืออาการของคนขี้เกียจล่ะก็ .. ผมว่ามันก็มีส่วนถูก แต่ลองคิดไปคิดมา ตอนที่เรามาอยู่ที่นี่ใหม่ ๆ มันไม่ใช่แบบนี้นี่นา ความรู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ ๆ มันมีมากมายจริง ๆ จำได้ว่าช่วงนั้นสมองทำงานได้เร็วกว่า 1 GHz อีก (เวอร์ไปนิด แต่แค่จะบอกกว่า ช่วงนั้นสมองทำงานดีจริง ๆ) ลองคิดต่อไปอีกว่าทำไมถึงไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้วล่ะ? นั่นสิ!! คิดย้อนต่อไปอีกตอนเรียนมหาวิทยาลัยมันก็มีเหตุการณ์ลักษณะนี้เช่นกัน แต่มันเป็น ๆ หาย ๆ ตอนนั้นยังคิดว่าตัวเองขี้เกียจมากกกกกกก ก็เลยไปแก้เข็ดด้วยการลงเรียนมากมายหลายวิชา (แบบว่าลงเรียน 4 ปีครึ่ง ภายในระยะเวลา 4 ปี) ก็คาดการณ์เอาไว้แล้วว่ามันคงจะไม่มีเวลาให้ขี้เกียจได้แน่นอน… ซึ่งผลก็คือ “ใช่” ที่เราต้องเรียนและทำ project อย่างหนักหนาสาหัส (ไม่รวมกับที่เอาเวลาไปสังสรรค์กับผองเพื่อนด้วยการเล่นเกมส์อีก) พอมาคิดถึงตรงนี้ก็อาจจะคิดไปได้ว่า “เราคงไม่ได้ขี้เกียจขนาดนั้นหรอกมั้ง”

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงแล้วอะไรที่ทำให้เราหมดพลังงานไปได้ล่ะ .. ลองคิดต่ออีกทีเหมือนว่าพลังงานนั้นมา ๆ หมด ๆ ในตอนเรียนมหาวิทยาลัยนั่น มันจะมาตอนที่จะเปิดเทอมและมันจะเริ่มหมดตอนที่จะปิดเทอม อืม.. ถ้าได้ปิดเทอมก็อาจจะฟื้นฟูพลังงานกลับมาก็ได้นะ (ถึงตรงน้แล้วคิดถึงหนังจีนกำลังภายในยังไงไม่รู้) แต่!! คนทำงานไม่มีวันปิดเทอมน่ะสิ ถึงตอนนี้อาจจะคิดว่าถึงทางตันแล้ว.. แต่ขอพักประเด็นนี้ไว้ก่อน แล้วคิดย้อนกลับไปอีก

ตอนที่เรียนอยู่มัธยม(โรงเรียนประจำ) กว่าจะนอนก็เที่ยงคืนแล้วต้องตื่นตีห้า เราก็นอนแค่ 5 ชั่วโมงเอง ทำไมเรายังกระตือรือร้นอยู่ได้ งั้นต้องลองมาดูว่าในแต่ละวันทำอะไรไปบ้าง “ตื่นนอนประมาณ 5 A.M. จากนั้นอาบน้ำแต่งตัว แล้วไปกินข้าวเช้า ..?!!” ใช่แล้วข้าวเช้านี่แหละที่เราขาดมันไปช่วงหลายปีมานี้ แล้วตอนปิดเทอมเราก็ได้กินข้าวเช้าด้วย.. นั่นแหละพลังงานที่ขาดหายไปคือพลังงานจากข้าวเช้านี่เอง!! (เสียงเหมือนกับเกมโชว์ญี่ปุ่นที่พากษ์เสียงภาษาไทยหน่อย ๆ)

สรุปว่าเดี๋ยวจะลองตื่นให้เช้าขึ้น แล้วไปหาข้าวเช้ามากินดูก่อน ถ้าคืบหน้ายังไงจะมา update ให้ฟังอีกที ซึ่งตอนนั้นอาจจะมีภาค 2 ก็เป็นได้

งั้นวันนี้ราตรีสวัสดิ์พี่น้องชาวไทย (เสียง Woddy)..

หากตลาดยังคง “ถูกกระทำ” เช่นนี้ต่อไป ย่อมไม่มีทางที่ตลาดจะมีประสิทธิภาพ หรือเข้าใกล้ความมีประสิทธิภาพได้เลย..

ผม จึงมีข้อเสนอง่าย ๆ 3 ข้อ เพื่อทำตลาดให้ลู่เข้าสู่ความมีประสิทธิภาพ ดังนี้

1. “ฟัง” ข้อมูลข่าวสารรอบด้านอย่างไม่มีอคติ
2. “คิด” ด้วยเห็นผลและข้อมูลข่าวสารที่ได้รับมา
3. “ทำ” ในสิ่งที่ถูกต้อง รวมถึงการ “พูด” ด้วยข้อมูลที่ครบถ้วนให้กับทุกส่วนของตลาด

โดยส่วนตัวแล้ว “เชื่อ” ว่าหากทุกส่วนของตลาดดำเนินไปด้วยหลักง่าย ๆ 3 ข้อนี้ (เพียงแค่ 3 ข้อนี้) จะทำให้ตลาดลู่เข้าสู่ความมีประสิทธิภาพได้

ปลูกข้าวทีไรเป็นต้องเสี่ยงดวงกันเลยทีเดียว ลองนึกถึงล็อตเตอรี่ดูนะ เมื่อเราไปซื้อมาเราก็มีความหวังเล็ก ๆ ว่ามันจะถูกรางวัลใดรางวัลหนึ่ง และเราก็หวังว่าซักวันรางวัลใหญ่จะต้องเป็นของเรา สุดท้ายเราก็ถูกกินเรียบ เฉกเช่นเดียวกันกับชาวนาปลูกข้าวนั่นแหละ เมื่อหว่านเมล็ดพันธุ์ข้าวลงในนาข้าว ชาวนาก็หวังว่านาข้าวนั้นจะได้ผลผลิตออกมาและขายได้ราคาดี แต่สิ่งที่วาดฝันไว้อาจจะต้องฟังทลายได้ทุกเมื่อ ลองคิดดูว่าอยู่มาวันหนึ่งมีฝนตกจำนวนมากและทำให้เกิดน้ำท่วมจนต้นข้าวตาย วันนั้นแหละคือวันสิ้นเนื้อประดาตัวเลยทีเดียว และในอีกด้านหนึ่งถ้าฝนไม่ตกเลย ต้นข้าวขาดน้ำและตายไปอีก สุดท้ายก็เป็นชะตากรรมเดียวกัน

ผมมีไอเดียเรื่องสร้างตึกปลูกข้าวมาได้ปีกว่า ๆ แล้ว พอถึงตรงนี้หลายคนคงนึกว่าบ้าแน่ถ้าต้องสร้างตึกปลูกข้าว!! ผมว่าแล้วแต่มุมมองที่เราจะมองมันมากกว่า ลองดูแนวคิดของผมก่อนละกัน หลังจากนั้นท่านจะคิดอย่างไรมันเป็นสิทธิของท่านแล้วล่ะครับ

มาเข้าเรื่องดีกว่า คือเมื่อประมาณช่วงซัมเมอร์ปีที่แล้ว (ผมเรียนปี 3 อยู่ แล้วก็ไปฝึกงาน) ในวงข้าวตอนเช้า จำไม่ได้แล้วว่าเริ่มเรื่องกันด้วยอะไร ไป ๆ มา ๆ ก็มาถึงเรื่องปลูกข้าวเนี่ยแหละ พอดีเพื่อนผมที่มาฝึกงานด้วยที่บ้านมีอาชีพทำนาเป็นอาชีพเสริม แล้วเพื่อนผมก็เล่าเรื่องให้ฟังว่าเค้าทำนากันยังไงบ้าง แล้วทำได้กี่ครั้งต่อปี แต่พอเล่าไปเล่ามาก็สรุปใจความได้ว่า แถวบ้านเพื่อนแห้งแล้งมาก ปลูกข้าวได้แค่ปีละ 1 ครั้งเท่านั้นเอง แล้วข้าวที่ปลูกปีละหนึ่งครั้งก็ดันมีความชื้นสูงอีก ทำให้โดนกดราคาเวลาถูกรับซื้อ ชาวนาต้องใช้พื้นที่จำนวนมากในการตากข้าวให้ความชื้นลดลง (จะขายข้าวทีนึงลำบากมากเลยทีเดียว ไม่รวมถึงบางปีที่มีน้ำท่วมอีก) ผมเลยเสนอให้เอาพื้นที่นาช่วงที่ปลูกข้าวไม่ได้มารับจ้างตากข้าวซะเลย แต่ไอเดียนี้ตกไปเพราะว่ามันคงไม่คุ้มค่าแน่ ๆ ที่ต้องขนข้าวมาจากที่อื่น แล้วยังต้องเสียค่าจ้างตากข้าวอีก.. ที่ผมคิดได้ต่อมาคือรับจ้างปลูก และเก็บเกี่ยว แนวคิดนี้มาจากวัฒนธรรมการลงแขกเกี่ยวข้าวนั่นแหละ แทนที่จะต้องมาวุ่นวายกับคนจำนวนมาก ก็เปลี่ยนมาจ้างคนกลุ่มหนึ่งทำแทน แนวคิดนี้น่าจะเป็นไปได้มากขึ้น

แต่เพียงเสี้ยววินาที ความคิดเรื่องการสร้างตึกปลูกข้าวก็เข้ามาในหัวแล้วพูดออกไปทันที ตอนแรก ๆ ก็ได้รับการต่อต้านทางความคิดจากวงสนทนาพอสมควร ผมก็เลยคิดต่อไปเรื่อย ๆ เพื่อ defend แนวคิดนั้น..

มาสรุปเอาง่าย ๆ เลยดีกว่า…

แนวคิดการสร้างตึกปลูกข้าว

โครงสร้างเป็นตึกแบบเรียบง่าย ต้องการเพียงแค่โครงตึกและลิฟต์ภายนอกอาคารเท่านั้น ทำให้ค่าใช้จ่ายเรื่องโครงสร้างต่ำกว่าตึกที่พักอาศัยมาก ส่วนจำนวนชั้นคงปรับเปลี่ยนได้ตามความต้องการ ยิ่งชั้นสูงมากราคาก็จะสูงขึ้นแบบเอกซ์โปแนนเชียลด้วย ซึ่งแต่ละชั้นจะมี phase ของการปลูกข้าวไม่ตรงกันและไล่ phase จากบนลงล่าง เช่นในช่วงเริ่มแรกให้ปลูกข้าวที่ชั้นบนสุด (ข้าวต้องใช้น้ำ ที่สูบจากแหล่งเก็บน้ำขึ้นชั้นบนสุด) หลักจากผ่านช่วงแรกไปแล้ว ต้องปล่อยน้ำออก ก็เริ่มช่วงแรกของชั้นที่ถัดลงมา และนำน้ำจากชั้นแรกผ่านท่อลงมายังชั้นที่สอง (เป็นการใช้น้ำให้คุ้มค่าที่สุด แร่ธาตุจากดินของชั้นบนสุดก็ลงมาด้วย และอาจจะผ่านการปรับสภาพน้ำก่อน) ทำเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ ข้อดีของการทำแบบนี้ก็คือเราจะได้ใช้น้ำอย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุด ถ้าเกิดภาวะแล้งก็จะปรับตัวได้ง่าย และไม่ต้องกลัวน้ำท่วมเพราะนาของเราอยู่บนตึก!! ทำให้สามารถปลูกข้าวได้ปีละหลายครั้ง และถ้าพัฒนาเป็นตึกแบบปิดใช้ผนังเซลล์แสงอาทิตย์แบบบานพับ (คล้าย ๆ กับประตูปราสาทในนิยายตะวันตกที่ต้องพาดข้ามคลองที่อยู่ล้อมรอบตัวปราสาท) ในแต่ละชั้นทั้ง 4 ด้าน แล้วภายในติดหลอดไฟ รวมถึงแผ่นสะท้อนแสงจากหลอดไฟไว้โดยรอบ ถ้าเป็นตอนกลางวันก็เปิดผนังบานพับออกทำมุมกับดวงอาทิตย์เพื่อให้สะท้อนแสงเข้าไปภายใน ระหว่างนั้นเซลล์แสงอาทิตย์ก็เก็บกักพลังงานไว้ด้วย และในตอนกลางคืนก็ปิดผนังบานพับทั้ง 4 ด้าน แล้วเปิดหลอดไฟภายในแทน ที่ทำแบบนี้เพื่อจำลองการขึ้นลงของดวงอาทิตย์ โดยเราจะหลอกต้นข้าวว่าดวงอาทิตย์ขึ้นและตกในเวลาไหน ซึ่งเราสามารถลดระยะเวลาใน 1 วัน (24 ชั่วโมง) ของต้นข้าวปกติ เหลือเพียง 18 ชั่วโมงหรือน้อยกว่านั้นได้ รวมถึงยังกำหนดให้เวลากลางวัน (เวลารับแสง) ของต้นข้าวมากกว่าเวลากลางคืนได้ (ให้ต้นข้าวนอนหลับน้อยลงนั่นเอง) การทำเช่นนี้นอกจะช่วยลดระยะเวลาในการปลูกข้าวแล้ว ยังช่วยลดความเสี่ยงที่เกิดจากสภาพอากาศได้ด้วย เช่น เมื่อมีพายุเข้า เราก็ปิดผนังทุกด้านและให้หลอดไฟแทน ต้นข้าวก็จะปลอดภัยจากลมภายุด้วย เป็นต้น นอกจากนี้การที่ปลูกข้าวบนที่สูงทำให้ช่วยลดแมลงศัตรูของต้นข้าวที่จะมาทำลายต้นข้าวได้

ตึกปลูกข้าว (เวอร์ชั่นจินตนาการ)

ประเด็นสำคัญของแนวคิดนี้ซึ่งบางท่านอาจจะคิดว่ามันทำไม่ได้.. แน่นอนว่าการสร้างตึกปลูกข้าวนั้นเป็นการลงทุนที่สูง (ปลูกข้าวแบบไฮโซ ว่างั้น) และประเทศไทยก็มีที่เหลือเฟือสำหรับการปลูกข้าว.. ด้วยการลงทุนที่สูงแต่เราสามารถควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างได้ (ควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ในวงจำกัด และลดความเสี่ยงลง) ทำให้สามารถการันตีคุณภาพของข้าว และคาดเดาปริมาณผลผลิตได้ (ยกเว้นเรื่องราคาที่มีความผันผวน) ทำให้เป็นการลงทุนที่คุ้มค่า ส่วนในเรื่องพื้นที่นั้น จริงอยู่ที่ประเทศไทยมีพื้นที่มากมายแต่ด้วยสภาวะโลกร้อนทำให้พื้นที่ที่เหมาะกับการทำเกษตรกรรมลดลง อีกการที่ประเทศไทยต้องเร่งหาพลังงานทดแทนมาใช้ ทำให้พื้นที่การเกษตรส่วนหนึ่งถูกนำไปใช้ในการปลูกพืชพลังงานทดแทน และด้วยการเพิ่มจำนวนของประชากรรวมถึงการพัฒนาทางเศรษฐกิจทำให้เมืองขยายตัวอย่างรวดเร็ว ทำให้ในอนาคตอันใกล้เรามีความจำเป็นที่ต้องขยายพื้นที่การเกษตรในแนวดิ่งเช่นเดียวกับที่อยู่ของมนุษย์ นอกจากนี้เรายังควบคุมธรรมชาติที่แปรปรวนได้ด้วย

คราวนี้การปลูกข้าวก็ไม่ใช่การที่ธรรมชาติควบคุมเรา แต่เราต่างหากที่ควบคุมธรรมชาติด้วยตัวเราเอง.. มันคือการปฏิวัติการปลูกข้าวนั่นเอง

ใครมีความคิดที่จะช่วยกันพัฒนาเกษตรกรรมของคนไทย ก็นำเอาแนวคิดนี้ไปเป็นต้นแบบของการพัฒนาได้ และโปรดถ่ายทอดสู่เกษตรกรไทยโดยไม่เก็บค่าสิขสิทธิ์ทางความคิดนี้

This idea is copyright for Thais only.

need ปะ ตังค์อะ

พูดกันตรงๆ ไม่ว่าใครก็ต้องใช้เงินกันทุกคนแหละ

น่าแปลกที่กระดาษกับโลหะผสมชิ้นเล็กๆที่ไม่มีชีวิต ทำให้คนฆ่ากันได้

ทำไมถึงอยากมีเงินเยอะๆ ทำไมถึงอยากรวย

ทำไมต้องเลื่อยขาเก้าอี้ ทำไมต้องแทงกันข้างหลัง

ถ้ามองกันให้ลึกๆ ต้นเหตุจริงๆไม่ใช่ตัวเงินหรอก

สิ่งที่เราต้องการจริงๆ คือ

“อำนาจ”
ใช่มั้ยล่ะ?

นี่แหละ ตัวอันตรายของจริง

คนต้องการเงินเพราะเค้าต้องการอำนาจ

ที่เค้าเรียกว่า อำนาจเงิน ไงล่ะ

… เพราะถ้าคุณมีเงิน คุณจะมีอำนาจ …

การที่คุณไปซื้อของ แล้วเค้ายอมขายให้คุณ เพราะคุณมีเงิน แสดงว่าคุณมีอำนาจพอที่จะทำให้เค้ามอบของให้คุณ

นั่นหมายความว่า ถึงคุณไม่มีเงิน แต่ถ้าคุณมีอำนาจพอที่จะทำให้เค้ามอบของให้คุณ คุณก็จะได้ของมาโดยไม่ต้องใช้เงิน จริงมั้ย?
(ที่เรียกกันสั้นๆว่า ไถ น่ะ คิดประธานของประโยคเองละกันนะ)

เพราะฉะนั้น สิ่งที่ทุกคนต้องการจริงๆ ไม่ใช่เงินหรอก

แต่มันคือ อำนาจ

ทุกคนอยากมีอำนาจ ถือเป็นความต้องการพื้นฐานของมนุษย์

ขั้นต่ำสุด ก็อำนาจในการควบคุมตัวเองนั่นแหละ

พอควบคุมตัวเองได้ ก็ลามอยากจะไปควบคุมคนอื่นต่อ

เพราะการจะสนอง Need บางอย่าง ไม่สามารถทำได้เพียงตัวคนเดียว

แล้วอะไรทำให้คุณมีอำนาจ .. basic สุดๆ ก็เงิน ไงล่ะ

ถ้าคุณคิดค้านในใจว่า จริงๆ แล้วทุกคนก็ต้องการเงินน่ะแหละ

มันจะเป็นจริงแค่ตอนนี้ แต่ไม่ใช่สัจนิรันดร์

ลองคุณไปติดเกาะดิ ยังจะอยากได้เงินอยู่หรือเปล่า

ถ้าให้เลือกระหว่าง เงิน กับ คนที่จะมาช่วยคุณออกจากเกาะ อะไรจะน่าสนใจกว่ากัน

ถ้าคุณออกจากเกาะได้ ความรู้สึก”มีอำนาจ”ของคุณ จะกลับมาอีกครั้ง

ไตร่ตรองดูให้ดี

คนต้องการอำนาจ

เป็นจริงตลอดกาล …