ด้วยความที่มีอารมณ์ศิลปิน อยากจะทำอะไรทีต้องอาศัยแรงบันดาลใจ หรือแรงกระตุ้น หรืออื่น ๆ ก็สุดแล้วแต่ กว่าจะเริ่มได้นี่สิมันยากเย็นแสนเข็นนัก เคยถามตัวเองอยู่ว่าทำไมเราถึงหมดไฟง่ายนัก แบบว่าทำอะไรแล้วเบื่อง่าย พอเริ่มเบื่องานที่ทำมันก็ไม่ค่อยออกมาดีซักเท่าไหร่ คิดไปคิดมาก็คงจะไปกล่าวโทษใครก็คงจะไม่ได้ เพราะนั่นทั้งหมดคือตัวเราเองต่างหาก ถ้าเราจะทำให้ดีซะอย่างเราก็ต้องทำได้สิน่า..
ว่าแต่จะไปขุดพลังงานที่ไหนมาล่ะ? พอพูดถึงพลังงานนี่ถ้าเราตอบด้วยวิทยาศาสตร์มันก็คือสิ่งที่เรากินเข้าไปอยู่ทุกวันนี่แหละ แต่พอเอาเข้าจริงที่กินไปเหมือนมันจะได้เป็นพลังงานคนละส่วนกัน แล้วพลังงานที่ผมต้องการมันจะหามาได้จากไหน? ผมเห็นคนจำนวนมากเค้าใช้เวลาในการทำงาน ไปเที่ยว หรืออื่น ๆ อย่างไม่มีเหน็ดเหนื่อยเลยแม่แต่น้อย พวกเค้าเหล่านั้นเอาพลังงานที่ว่านั่นมาจากไหนกันแน่? เริ่มมีคำถามจากคนคนหนึ่งซึ่งแม้กระทั่งนอนอยู่เฉย ๆ ก็รู้สึกเหนื่อยได้แล้ว!!!
หากคุณกำลังจะบอกว่านี่คืออาการของคนขี้เกียจล่ะก็ .. ผมว่ามันก็มีส่วนถูก แต่ลองคิดไปคิดมา ตอนที่เรามาอยู่ที่นี่ใหม่ ๆ มันไม่ใช่แบบนี้นี่นา ความรู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ ๆ มันมีมากมายจริง ๆ จำได้ว่าช่วงนั้นสมองทำงานได้เร็วกว่า 1 GHz อีก (เวอร์ไปนิด แต่แค่จะบอกกว่า ช่วงนั้นสมองทำงานดีจริง ๆ) ลองคิดต่อไปอีกว่าทำไมถึงไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้วล่ะ? นั่นสิ!! คิดย้อนต่อไปอีกตอนเรียนมหาวิทยาลัยมันก็มีเหตุการณ์ลักษณะนี้เช่นกัน แต่มันเป็น ๆ หาย ๆ ตอนนั้นยังคิดว่าตัวเองขี้เกียจมากกกกกกก ก็เลยไปแก้เข็ดด้วยการลงเรียนมากมายหลายวิชา (แบบว่าลงเรียน 4 ปีครึ่ง ภายในระยะเวลา 4 ปี) ก็คาดการณ์เอาไว้แล้วว่ามันคงจะไม่มีเวลาให้ขี้เกียจได้แน่นอน… ซึ่งผลก็คือ “ใช่” ที่เราต้องเรียนและทำ project อย่างหนักหนาสาหัส (ไม่รวมกับที่เอาเวลาไปสังสรรค์กับผองเพื่อนด้วยการเล่นเกมส์อีก) พอมาคิดถึงตรงนี้ก็อาจจะคิดไปได้ว่า “เราคงไม่ได้ขี้เกียจขนาดนั้นหรอกมั้ง”
ถ้าเป็นแบบนั้นจริงแล้วอะไรที่ทำให้เราหมดพลังงานไปได้ล่ะ .. ลองคิดต่ออีกทีเหมือนว่าพลังงานนั้นมา ๆ หมด ๆ ในตอนเรียนมหาวิทยาลัยนั่น มันจะมาตอนที่จะเปิดเทอมและมันจะเริ่มหมดตอนที่จะปิดเทอม อืม.. ถ้าได้ปิดเทอมก็อาจจะฟื้นฟูพลังงานกลับมาก็ได้นะ (ถึงตรงน้แล้วคิดถึงหนังจีนกำลังภายในยังไงไม่รู้) แต่!! คนทำงานไม่มีวันปิดเทอมน่ะสิ ถึงตอนนี้อาจจะคิดว่าถึงทางตันแล้ว.. แต่ขอพักประเด็นนี้ไว้ก่อน แล้วคิดย้อนกลับไปอีก
ตอนที่เรียนอยู่มัธยม(โรงเรียนประจำ) กว่าจะนอนก็เที่ยงคืนแล้วต้องตื่นตีห้า เราก็นอนแค่ 5 ชั่วโมงเอง ทำไมเรายังกระตือรือร้นอยู่ได้ งั้นต้องลองมาดูว่าในแต่ละวันทำอะไรไปบ้าง “ตื่นนอนประมาณ 5 A.M. จากนั้นอาบน้ำแต่งตัว แล้วไปกินข้าวเช้า ..?!!” ใช่แล้วข้าวเช้านี่แหละที่เราขาดมันไปช่วงหลายปีมานี้ แล้วตอนปิดเทอมเราก็ได้กินข้าวเช้าด้วย.. นั่นแหละพลังงานที่ขาดหายไปคือพลังงานจากข้าวเช้านี่เอง!! (เสียงเหมือนกับเกมโชว์ญี่ปุ่นที่พากษ์เสียงภาษาไทยหน่อย ๆ)
สรุปว่าเดี๋ยวจะลองตื่นให้เช้าขึ้น แล้วไปหาข้าวเช้ามากินดูก่อน ถ้าคืบหน้ายังไงจะมา update ให้ฟังอีกที ซึ่งตอนนั้นอาจจะมีภาค 2 ก็เป็นได้
งั้นวันนี้ราตรีสวัสดิ์พี่น้องชาวไทย (เสียง Woddy)..
